ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ

ELENA ARMAS

-Εκδόσεις Διόπτρα-

Όλη της τη ζωή η Άνταλιν αγωνίζεται να κερδίσει την εύνοια του πατέρα της, ανθρώπου ευκατάστατου, με κύρος και δύναμη. Μια έκρηξη θυμού, η οποία θα καταγραφεί από κάμερες, θα φέρει σε δύσκολη θέση τόσο την ίδια όσο και την ομάδα ποδοσφαίρου, της οποίας είναι υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων. Η Άνταλιν, θα πρέπει να απομακρυνθεί από την ομάδα, μέχρι να κοπάσει ο κουρνιαχτός από αυτό που προκάλεσε. Κάπως έτσι θα βρεθεί από το ζεστό Μαϊάμι σε ένα βουνό, να αναλάβει το management μια παιδικής ομάδας κοριτσιών. Το να τα καταφέρουν αυτά τα παιδιά να κερδίσουν το τοπικό πρωτάθλημα θα είναι ένα προσωπικό στοίχημα και ο δρόμος για να επιστρέψει στα καθήκοντα της. Μόνο που τα πράγματα δεν ξεκινάνε καθόλου ευοίωνα. Η γνωριμία της με τον προπονητή της ομάδας και πρώην αστέρα του ποδοσφαίρου θα είναι επεισοδιακή, και μια μεγάλη κόντρα θα ξεκινήσει μεταξύ τους, ενώ το πάθος θα σιγοκαίει τα σωθικά τους.        

Έχουν περάσει αιώνες από τη συγγραφή και έκδοση του μυθιστορήματος της αγαπημένης Jane Austen «Υπερηφάνεια και προκατάληψη», και το δίδυμο Ντάρσυ – Ελίζαμπεθ γίνονται απόπειρες να επαναληφθεί με πιο σύγχρονούς μας ήρωες και συχνά πιο πικάντικες περιγραφές. Άλλες φορές συμβαίνει με επιτυχία άλλες με παταγώδη αποτυχία. Η συνταγή είναι γνωστή, δυο χαρακτήρες που δε συμπαθούν ο ένας τον άλλον, που έρχονται συχνά σε κόντρα ώσπου κάτι συμβαίνει και αντιλαμβάνονται ότι όλα αυτά δεν είναι παρά συγκαλυμμένος έρωτας. Δεν έχουμε τίποτα με τα βιβλία του είδους, καρδιοχτυπήσαμε κι εμείς διαβάζοντας για τον Ντάρσυ και την Ελίζαμπεθ, αναγνωρίζοντας χίλια δίκια στη δεύτερη, αλλά ποθώντας σε ένα happy end. Και φυσικά διαβάσαμε ξανά ανάλογα βιβλία, κάποιες τα χαρήκαμε κάποιες άλλες μαρτυρήσαμε μέχρι να φτάσουμε στο τέλος.

Στο «Παιχνίδι της Υπομονής» την υπομονή την κάνει ο αναγνώστης, και κάπου στο βάθος ακούω διαμαρτυρίες. Η Armas μεταφράζεται σε 30 γλώσσες και εκδίδεται σε πολύ περισσότερες χώρες. Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί ήδη τέσσερα δικά της βιβλία (μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφω), ενώ πρόκειται ένα από αυτά να μεταφερθεί στην οθόνη. Εδώ θα ανοίξω παρένθεση και θα σχολιάσω ότι σε ταινία θα στέκονταν καλύτερα τα love stories της, μιας και θα αποφεύγονταν οι κουραστικές φλυαρίες. Επιπλέον δεν κατάλαβα το νόημα των δύο bonus κεφαλαίων, ποιος ο λόγος να κάνουμε επανάληψη στα ‘‘highlights’’, αν θέλαμε θα διαβάζαμε ξανά το βιβλίο.

Το πρόβλημα στο Παιχνίδι της Υπομονής, είναι ότι δεν υπάρχει υπόθεση ικανή να αναπτυχθεί, κρατώντας το ενδιαφέρον, οπότε στηρίζεται στα σαλιαρίσματα μεταξύ των δυο κεντρικών ηρώων.

Μαίρη Β.