ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑ ΑΤΕΡΜΟΝΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΝΤΑΡΟΥΙΣ              

-Εκδόσεις Αλεξάνδρεια-

«Μερικές φορές σε συλλαμβάνουν ενώ διαπράττεις ένα όνειρο».

Σε εννέα κείμενα, συχνά με ποιητική διάθεση, ο εθνικός ποιητής της Παλαιστίνης,  παρουσιάζει το δράμα του Παλαιστινιακού λαού, που κατέληξε να γίνει πρόσφυγας στα πάτρια εδάφη του. Μετά το ολοκαύτωμα, όταν δημιουργήθηκε το κράτος του Ισραήλ, ξεκίνησε μια νέα Οδύσσεια για έναν άλλο λαό. Οι Παλαιστίνιοι δολοφονήθηκαν ή διώχθηκαν από τις περιουσίες τους. Από τη δημιουργία του το 1948-1949 το κράτος του Ισραήλ έδειξε τα δόντια του, θέλοντας να καθαρίσει αυτό που θεωρούσε πλέον πατρίδα του, από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του.   

Ο Παλαιστίνιος που δεν έφυγε και παρέμεινε στον τόπο του, μετατράπηκε σε πολίτη δεύτερης κατηγορίας, χωρίς δικαιώματα, χωρίς αξιώσεις, αλλά με ένα σωρό περιορισμούς. Η παρουσία του και μόνο στο Ισραήλ, θεωρείται ύποπτη. Πρέπει να πάρει άδεια για να μετακινηθεί, δεν έχει δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα. Πολλές φορές και μέσα από μαρτυρίες, η απαγόρευση κυκλοφορίας γίνεται προσχηματικά για να εκτελεστούν αθώοι πολίτες, την ώρα που επιστρέφουν από τη δουλειά τους από τα διπλανά χωράφια. Και τι ανωτερότητα θα δείξουν τα δικαστήρια σε όσους φόρεσαν στολή κι απλά τήρησαν το καθήκον τους, γεμίζοντας με σωρούς πτωμάτων την ύπαιθρο, ποτίζοντας με Παλαιστινιακό αίμα το χώμα και τα δέντρα. Το καθήκον επιτάσσει να μην γίνονται εξαιρέσεις. Ισονομία στο θάνατο, σε άντρες και γυναίκες, ενήλικους, εφήβους και παιδιά. «Στις πέντε που σχολούσατε, εμείς ενημερώσαμε για απαγόρευση της κυκλοφορίας, και τι αν εσείς δεν ενημερωθήκατε!»

Ο Νταρουίς σχολιάζει την κοινή γνώμη, πώς αντιδρούν σε αυτή τη γενοκτονία έξω από τα σύνορα, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το πετρέλαιο είναι πολυτιμότερο από το αίμα του Παλαιστίνιου.

Αναγνωρίζουμε και συμπάσχουμε με τη γενοκτονία που έγινε εις βάρος του εβραϊκού λαού, τον περασμένο αιώνα και τα δεινά του ολοκαυτώματος, για το πώς είχε γίνει αποδιοπομπαίος τράγος στο ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας. Η συμπάθεια αυτή δεν επιτρέπει να μας τυφλώνει απέναντι σε καμία γενοκτονία, ακόμη κι αν το χτεσινό θύμα μετατρέπεται σε θύτης.

«Ή θα είσαι θύτης ή θα είσαι θύμα», αυτή είναι η περιορισμένη επιλογή που έδωσαν στον εαυτό τους.        

Ο Παλαιστίνιος, είτε είναι παιδί είτε άντρας είτε γυναίκα, είναι το σύγχρονο σύμβολο του αδύναμου και του αδικημένου. Όσο για το κράτος του Ισραήλ είναι το ανθρώπινο παράδειγμα της επιλεκτικής μνήμης.

Μαίρη Β.