ΠΟΣΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΛΕΤΕ;-ΝΑΙ!
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑΣ
-Εκδόσεις Key Books-
Ο Θεόδωρος Παπακώστας, αρχαιολόγος, που με το project επικοινωνίας Archaeostoryteller, προωθεί την επιστήμη του, έγραψε ένα βιβλίο για τις ελληνικές αποικίες στην Κάτω Ιταλία και τη Σικελία, μια πολύ σημαντική Ιστορία, που όμως βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα στην προβολή της σε σχέση με αυτήν της ‘‘κυρίως Ελλάδος’’. Ήδη έχουμε ασχοληθεί και με το παιδικό του βιβλίο ‘‘Ο Ηρακλής σε νέες περιπέτειες vol 2’’ που κυκλοφόρησε ταυτόχρονα με το ‘‘Πόση Μεγάλη Ελλάδα θέλετε;’’
Ο συγγραφέας έχει τον τρόπο του να συνεπάρει τον αναγνώστη, δεν δημιουργεί ένα ιστορικό βιβλίο, ή μάλλον όχι μόνο αυτό. Αλλά ένα μυθιστόρημα, βασισμένο στην Ιστορία. Αφού διαβάσουμε κάποιες σελίδες συναδέλφων του για όσα έχουν να πουν για τον συγγραφέα, το κείμενο ξεκινάει με τρεις μικρές αφηγήσεις της αρχαιότητας, που μας κρατάνε σε αγωνία και το φινάλε τους θα το μάθουμε στο τέλος του βιβλίου. Το βασικό κείμενο ξεκινάει με τη συνάντηση του συγγραφέα με ένα ερωτευμένο ζευγάρι, που θα ταξιδέψει στην Κάτω Ιταλία και τη Σικελία, και θα ξεκινήσει η συζήτηση. Με τη διαλεκτική, αλλά και τη μαιευτική μέθοδο, και τις ερωτήσεις της Ελένης και του Τάσου, ο Θόδωρος Παπακώστας θα τους μεταφέρει στους τόπους που θα επισκεφθούν, όμως όχι στο σήμερα, αλλά στην αρχαιότητα, και εμείς θα ακολουθήσουμε στο μακρινό τους ταξίδι.
Το κυρίως κείμενο είναι χωρισμένο σε δύο μέρη. Το πρώτο αφορά τις αποικίες που έστησαν οι Έλληνες στα Δυτικά και το πώς επικοινώνησαν και αναμείχθηκαν με τους ντόπιους πληθυσμούς, θα μάθουμε για τον Τάραντα, τις Συρακούσες, τον Ακράγαντα, μα και τη γλώσσα, την καθημερινότητα και τον πολιτισμό που δημιουργήθηκε εκεί, και τις σχέσεις των αποικιών με τις μητροπόλεις. Στο δεύτερο μέρος, θα δούμε τις συγκρούσεις των εκεί Ελλήνων, τόσο με τους ντόπιους όσο και με τους ισχυρούς Καρχηδόνιους και τους Ρωμαίους, στη συνέχεια των χρόνων. Θα έλεγα πως αυτό το κομμάτι ίσως εξιτάρει περισσότερο την φαντασία, και είναι ακόμα πιο άγνωστο στο ευρύ κοινό.
Διαβάζοντας για τη Μεγάλη Ελλάδα, θα γνωρίσουμε σπουδαίες προσωπικότητες, όπως τον Εμπεδοκλή και τον Αρχιμήδη, για πολιτικούς, καιροσκόπους και ίντριγκες, θα δούμε πώς ήταν να ζεις σε πολυγλωσσικές κοινωνίες που η μια δάνειζε πολιτιστικά στοιχεία στην άλλη, βασιζόμενη στην ανοχή, αλλά ίσως κατανοήσουμε βάσει του τότε και το σημερινό κύμα μετανάστευσης, αφού κάποιοι από τους λόγους που έστρεψαν τους αρχαίους Έλληνες να φύγουν για τις αποικίες πάνω από δυόμιση χιλιετίες από σήμερα, μοιάζουν με αυτούς που ωθούν τους πρόσφυγες να έρθουν στους τόπους μας. Αφού αυτό που ζητούν είναι χώρος για να ζήσουν.
Το πόνημα του Παπακώστα διαβάζεται εύκολα, εκεί που πάει να κουράσει, λόγω της πληθώρας των πληροφοριών, εμφανίζεται μια ανατροπή ή μια νέα πληροφορία που θα σε προτρέψει να προχωρήσεις. Το κάθε κεφάλαιο και η κάθε πόλη θα μπορούσε να αποτελούν από μόνα τους ένα βιβλίο, κι είναι σημαντικό που ο συγγραφέας επιλέγει τα συγκεκριμένα σημεία για να μην το παρατήσουν οι αναγνώστες του στη μέση.
Πέραν του τρόπου που δομήθηκε το κείμενο, χρησιμοποιεί την καθημερινή γλώσσα, το χιούμορ και αρκετούς τίτλους κεφαλαίων με παραφρασμένους στίχους από σύγχρονα τραγούδια και ατάκες. Παρότι το χιούμορ είναι σημαντικό και σίγουρα θα επιδράσει σε ένα μέρος του κοινού, πιστεύω ότι θα αγγίξει περισσότερο πενηντάρηδες, κι όχι νέους. Αφού για παράδειγμα οι αναφορές από τον ελληνικό κινηματογράφο, μάλλον αφήνει αδιάφορους τους νέους, που αγνοούν τις ταινίες αυτές που εμείς μάθαμε από την τηλεόραση, μιας και οι νέοι προτιμούν να βλέπουν σειρές και μάλιστα ξενόγλωσσες στο διαδίκτυο.
Δεν ξέρω αν ο τρόπος του Θόδωρου Παπακώστα ενδείκνυται για να μάθει κάποιος Ιστορία, αλλά σίγουρα τραβάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη όλων των ηλικιών. Κι αν δεν δημιουργήσεις την έλξη προς την επιστήμη της Ιστορίας, πώς περιμένεις να ασχοληθεί ο οποιοσδήποτε με αυτήν και να ψάξει αργότερα πιο πεζά και ακαδημαϊκά πονήματα! Ίσως ο εκδοτικός και ο συγγραφές μας ταξιδέψουν αργότερα με ένα ακόμα βιβλίο για την Μεγάλη Ελλάδα, αφού σίγουρα υπάρχουν πολλά κομμάτια και ιστορίες εκτός αυτού. Άλλωστε τη μέθοδο την έχουν.
Ε.Φ.Β.
