ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

LUCINDA RILEY

-Εκδόσεις Διόπτρα-

Ο Κον Ντέιλι θεωρείται το μαύρο πρόβατο στη γενέτειρά του. Έχοντας μεγαλώσει ουσιαστικά μόνος του και έχοντας μείνει χωρίς οικογένεια, το μόνο που τον ωθεί είναι τα μεγάλα του όνειρα και το ταλέντο του στη μουσική. Η επιθυμία του είναι να φύγει για το Λονδίνο, στη δισκογραφική μητρόπολη της Ευρώπης ίσως έχει την ευκαιρία να αναδείξει το ταλέντο του και να κάνει την καριέρα που επιθυμεί. Όταν συναντήσει τη νεαρή μαθήτρια Σόρκα ο έρωτας τους θα είναι τόσο δυνατός που δε θα μπορεί να την αφήσει πίσω, καθώς εκείνη προέρχεται από ένα συντηρητικό, καθολικό περιβάλλον, ο πατέρας της φαίνεται να έχει κάνει τα σχέδια του για το μέλλον της και σίγουρα δε συμπεριλαμβάνουν τον νεαρό μουσικό.

Η Έλεν, ένα κορίτσι που ορφάνεψε μικρό, το μόνο που επιθυμεί είναι η αποδοχή των άλλων. Παρά την περιουσία που της έχουν αφήσει οι δικοί της, θεωρείται από τους συνομήλικους της περίεργη και έχει περιθωριοποιηθεί. Το να φύγει από τη γενέτειρα της μοιάζει η μοναδική λύση στο να αλλάξει η ζωή της. Ίσως μακριά από το ασφυκτικό περιβάλλον του Δυτικού Κορκ να έχει την ευκαιρία να χαράξει τον προσωπικό της δρόμο.

Μπορείς να είσαι ευτυχισμένος με τα λίγα; Το τίμημα της επιτυχίας μπορεί να είναι να χάσεις τον εαυτό σου; Μετά την παγκόσμια επιτυχία της Riley με τις «Κόρες των αστεριών» ήταν αδύνατον να μην έρθουν στο φως παλιότερα μυθιστορήματά της. Το –γυναικείο- κοινό αγάπησε τόσο πολύ τη γραφή της που παρά την δικιά της απουσία, επιθυμεί να διαβάσει έστω παλιότερα κείμενά της. Ο γιος της Harry Whittaker είναι εκείνος που φροντίζει να τα ανανεώσει με τη δική του γραφή, αν και δεν ξέρουμε πόσο και πώς παρεμβαίνει. Τα μυθιστορήματα της Riley, αν και κάποιος θα μπορούσε να τα χαρακτηρίσει, λόγω του είδους τους, ελαφρά λογοτεχνία, μόνο τέτοια δεν είναι. Οι ήρωες της περνούν από σαράντα κύματα, τα ευτυχισμένα φινάλε μόνο δεδομένα δεν τα λες και όσο για τους χαρακτήρες της φέρουν τα σφάλματά τους ως σταυρούς στους ώμους τους. Η πλοκή είναι καλά υπολογισμένη. Τα μυθιστορήματα της όπως έχουμε γράψει ξανά διαβάζονται εύκολα, όμως αυτό δε σημαίνει ότι δεν αφήνουν ένα βάρος στον αναγνώστη όταν κλείσει το βιβλίο.   

Μαίρη Β.