ΕΝΑ ΤΑΓΚΟ ΣΤΟ ΣΑΝΤΙΑΓΚΟ

ΝΙΚΟΣ ΦΡΑΤΖΕΤΗΣ

-Εκδόσεις ΚΙΧΛΗ-

Τὰ σπίτια εἶναι φυλακὲς ἀναμνήσεων.

Ένα κατακόκκινο εξώφυλλο με άσπρα γράμματα φιλοξενεί την ποιητική συλλογή του Νίκου Φρατζέτη. Η γραφή του είναι στρωτή, κατανοητή κι όμορφη. Το «Ένα Ταγκό στο Σαντιάγκο», αποτελείται από είκοσι τρία αυτοτελή ποιήματα, που ένα από αυτά χαρίζει τον τίτλο του και στη συλλογή, όμως όλα μαζί αποτελούν μια ολότητα. Δεν αντικρίζουμε υπερβολική εσωστρέφεια, μα θέματα καθημερινότητας, όχι κατ’ ανάγκη του Φρατζέτη, μα όλων μας. Καταπιάνεται με τον άνθρωπο, το φίλο, τον πατέρα, τη μάνα, το σύζυγο, και αναζητά το ρόλο και την πορεία τους μέσα στη ζωή, όσων αφορά τις σχέσεις τους και όχι μόνο.

Ἀκούμπησε τὰ τσιγάρα της στο τραπέζι.

Προσπάθησε νὰ τὸν φανταστεῖ νὰ κάθεται δίπλα της.

Νὰ γελᾶ, νὰ καπνίζει, νὰ μιλᾶ.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως κάθε ποίημα είναι μια μικρή ιστορία, με αρχή, μέση και τέλος, που υπάρχουν πολλές εικόνες για να πάρουμε, ίσως κάποια από αυτά θα μπορούσαν να γίνουν ταινία ή να εμπνεύσουν. Καθένα τους το αφουγκραστήκαμε με περίσσια προσοχή και μας κέρδισε, χωρίς να χρησιμοποιεί επί τούτου ακριβοθώρητες λέξεις, που συνήθως χάνονται αντίστροφα από το θόρυβο που κάνουν όταν εμφανίζονται.

Ἄν τὸ ἔβλεπα, θὰ τὸ ἀναγνώριζα ἀμέσως.

Θὰ ἦταν ντυμένο τὸ ἄρωμά σου,

τὰ χρώματά σου, τὸν ἦχο τῆς φωνῆς σου!

Δεν θα προτείνουμε κάποιο συγκεκριμένο ποίημα, αφού τα θεωρούμε όλα ισοβαρείς και αξιόλογα. Κλείνοντας θα αναφέρουμε πως παρόλο που στις σελίδες του Ταγκό, αντικρίζουμε πολλές ανθρώπινες ζωές υπό το βάρος της καθημερινότητας, δεν οδηγούμαστε σε καταθλιπτικά συναισθήματα, παρά σε μια συμπάθεια προς τους απλούς ήρωες, κι έναν στοχασμό για αντίστοιχες περιπτώσεις, ίσως και για μας τους ίδιους.

Ε.Φ.Β.