The Bride!
Σκηνοθεσία: Maggie Gyllenhaal
Παίζουν: Jessie Buckley, Christian Bale, Peter Sarsgaard, Penélope Cruz
Δεν έχει σημασία τι λες, αλλά πως το λες. Το Bride! θέλει να πει πολλά, όμως τα λέει με το λάθος τρόπο.
Το Bride! είναι η δεύτερη ταινία που σκηνοθετεί η Gyllenhaal, μια πολύ φιλόδοξη αναδόμηση του ήρωα της Shelley. Σε συνέντευξη της στους LA Times, η σκηνοθέτις δήλωσε πως εμπνεύστηκε το σενάριο, βλέποντας την κλασική ταινία τρόμου Bride of Frankenstein. Η Gyllenhaal απογοητεύτηκε με το φιλμ, στο οποίο –παρά τον τίτλο- η νύφη εμφανίζεται ελάχιστα. Και κάπως έτσι, αποφάσισε να γράψει και να γυρίσει τη δική της εκδοχή της ιστορίας.
Το Bride! είναι ακριβώς το αντίθετο από το τέρας του Frankenstein. Αισθητικά, η ταινία είναι υπέροχη. Πολύ καλή φωτογραφία, εξαιρετική χρήση των χρωμάτων, εντυπωσιακό art direction, κοστούμια και μακιγιάζ. Δυστυχώς, το τέρας βρίσκεται εσωτερικά.
Το σενάριο είναι σαχλό, ειδικά η λεπτομέρεια πως η κεντρική ηρωίδα είναι δαιμονισμένη από το πνεύμα της Shelley. Η Gyllenhaal δεν μπορεί ν’ αποφασίσει τι είδους ταινία γυρίζει, δράμα, κωμωδία, μιούζικαλ; Γιατί δεν είναι τίποτα από όλα αυτά και με τον πιο επώδυνο τρόπο.
Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν ν’ αναιρεθούν, όλα τα ελαττώματα να γίνουν αρετές… αν η ταινία δεν έπαιρνε στα σοβαρά τον εαυτό της. Η Gyllenhaal στην προσπάθεια της να χωρέσει τόσα πολλά, σκοτώνει την ιστορία με στόμφο και σοβαροφάνεια. Μια αλληγορία για τη γυναικεία καταπίεση, που στις δύο ώρες σου τρίβει τα μηνύματα στη μούρη. Φεμινισμός, λίγη επικαιρότητα (σκάνδαλο Epstein), όλα στον υπερθετικό, ακυρώνοντας ό,τι ήθελε να πει. Οι αντρικοί χαρακτήρες είναι καρικατούρες, όλοι κακοί, διεφθαρμένοι και σεξιστές, ενώ οι γυναίκες πανέξυπνες και πάντα θύματα.
Θα το ξαναγράψω, αν το έκανε με πιο camp τρόπο και περισσότερο χιούμορ, θα ήταν πολύ καλύτερα. Αλλά επιλέγοντας την υστερική σοβαρότητα, χαραμίζει τα πάντα, από τα 80 εκατομμύρια του μπάτζετ, μέχρι τους πρωταγωνιστές της. Η Buckley είναι καλή ηθοποιός, όμως τόσο εδώ, όσο και στο Hamnet, το overacting γίνεται ανυπόφορο, ειδικά όταν ο χαρακτήρας της είναι αντιπαθής. Ο Bale είναι πιο υποφερτός, μα κι αυτός χάνεται στην ανούσια υπερβολή της αφήγησης.
Στα χέρια ενός καλύτερου δημιουργού, το Bride! θα ήταν ένα μικρό αριστούργημα, και όχι ο αχταρμάς της Gyllenhaal. Ένα τροχαίο μεταξύ Ρωμαίου και Ιουλιέτας, Bonnie και Clyde, Natural Born Killers, και Joker: Folie à Deux που θα ήθελε να είναι το Poor Things. Η χαριστική βολή είναι η σκηνή μιούζικαλ, και η αναχρονιστική χρήση της μουσικής που θυμίζει το έκτρωμα του Great Gatsby από τον Luhrmann. Για νιοστή φορά, η διάρκεια είναι δικαιολόγητη, ειδικά η τελευταία μισή ώρα έμοιαζε πιο επώδυνη κι από απονεύρωση.
Δε χρειαζόμαστε άλλες ταινίες να μας κουνάνε το δάχτυλο, ούτε στείρο διδακτισμό. Οι ιστορίες φαντασίας είναι η κατάλληλη επιλογή για να περάσεις το μήνυμα που θέλεις, έξυπνα, υποδόρια. Εν κατακλείδι, η αβάσταχτη σοβαροφάνεια του Bride! κάνει το Barbie να μοιάζει με Monty Pythons.
Από 5 Μαρτίου στους κινηματογράφους
Κώστας Ντούμας
