Sacrifice

Σκηνοθεσία: Romain Gavras

Παίζουν: Chris Evans, Anya Taylor-Joy, Vincent Cassel, John Malkovich

Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Romain Gavras είναι μια γοητευτική αποτυχία.

Μέλη μιας αίρεσης εισβάλλουν σε ένα πολυτελές φιλανθρωπικό γκαλά, όπου συγκεντρώνονται διάσημοι και οικονομικά ισχυροί άνθρωποι. Εκεί απαγάγουν τρεις διαφορετικές προσωπικότητες: έναν κινηματογραφικό αστέρα, έναν δισεκατομμυριούχο και την Κέιτι, μια χορεύτρια. Η νύχτα μετατρέπεται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι ομηρίας, ιδεολογίας και τελετουργικής βίας.

Ο Romain Gavras είναι αναμφίβολα προικισμένος σκηνοθέτης· αυτόφωτος, με δική του κινηματογραφική γλώσσα, διαφορετική από του πατέρα του. Έχοντας ξεκινήσει από τα βιντεοκλίπ, ξέρει ν’ αφηγείται ιστορίες και να δημιουργεί δυνατές εικόνες, χωρίς να φλυαρεί ή να πλατειάζει. Η αφήγηση στο Sacrifice έχει καλό ρυθμό, όμορφα κάδρα και γρήγορο μοντάζ. Η φωτογραφία είναι αρκετά γυαλιστερή, με στόχο να προσδώσει στην πραγματικότητα της ιστορίας μια ονειρική, σχεδόν σουρεαλιστική χροιά.

Δυστυχώς, σε σύγκριση με την προηγούμενη ταινία του, το καταπληκτικό Athena, το Sacrifice αποτελεί ένα βήμα πίσω. Ο Gavras στρέφει τον φακό του από τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις προς την αριστοκρατία της εποχής μας. Το βασικό πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι αυτό. Είναι η αδυναμία του σεναρίου να αποφασίσει τι είδους ταινία θέλει να είναι και τι θέλει να πει. Μαύρη κωμωδία; Θρίλερ; Σάτιρα; Ενώ ξεκινάει δυνατά -η σεκάνς στο ορυχείο είναι η καλύτερη της ταινίας-, στην πορεία ξεφουσκώνει. Υπάρχουν στιγμές λεπτής ειρωνείας, αλλά δεν είναι αρκετές. Οι χαρακτήρες δεν ξεφεύγουν από την καρικατούρα. Απουσιάζουν οι αναγκαίες αντιφάσεις που θα τους έδιναν βάθος και πειστικότητα.

Η Joy είναι εξαιρετική ως αρχηγός της αίρεσης και, με διαφορά, ο πιο τρισδιάστατος χαρακτήρας της ταινίας. Φλέγεται από φανατισμό, αλλά διακρίνονται και οι ρωγμές της αμφιβολίας. Υπέροχος ο Evans, σε μια καρτουνίστικη εκδοχή του εαυτού του, με εξαιρετικό κωμικό timing. Αν και εμφανίζεται λίγο, ο Cassel κλέβει την παράσταση ως μια καρικατούρα που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον Jeff Bezos, τον Lex Luthor και έναν κακό από ταινία James Bond.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει αρκετές ταινίες του είδους «eat the rich», αλληγορίες -πείτε τες όπως θέλετε- για την υποκρισία των πλουσίων, την ηθικολογία τους και τις προσπάθειές τους να ξεπλύνουν τον εαυτό τους μέσω της φιλανθρωπίας. Το Sacrifice δεν προσφέρει κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Μία εβδομάδα μετά το Digger, άλλη μία ταινία με θέμα την ελίτ και την καταστροφή του πλανήτη… Νομίζω πως για φέτος είναι αρκετές. Έπαθα οπτικοακουστική δυσπεψία.

Συνοπτικά, ο Gavras έπαθε Ruben Östlund, ευτυχώς, όμως, το έκανε καλύτερα και, κυρίως, πιο σύντομα.

Ειλικρινά, έχω κουραστεί από αυτές τις άνευρες «αλληγορίες» και, κυρίως, από όλη αυτή τη meta-ειρωνεία. Περιμένω περισσότερα από τον Gavras. Με το Athena απέδειξε ότι μπορεί να γυρίσει μια θεαματική ταινία και ταυτόχρονα να πάρει πολιτική θέση. Κάτι που ελάχιστοι μπορούν να κάνουν.

Από 15 Οκτωβρίου στους κινηματογράφους.

Κώστας Ντούμας