Resurrection

Σκηνοθεσία: Bi Gan

Παίζουν: Jackson Yee, Shu Qi, Mark Chao

Ένα καλειδοσκοπικό φιλμ, εντυπωσιακό όσο και άνισο.

Σε ένα μέλλον όπου η ανθρωπότητα έχει ανακαλύψει ότι μπορεί να ζήσει ουσιαστικά για πάντα αν σταματήσει να ονειρεύεται, το όνειρο θεωρείται πλέον κάτι επικίνδυνο. Όσοι εξακολουθούν να ονειρεύονται ονομάζονται Deliriants και διώκονται.

Το Resurrection είναι μια σπονδυλωτή ταινία· έξι κεφάλαια για τις πέντε αισθήσεις και το μυαλό, κάθε ένα μια διαφορετική εποχή της κινηματογραφικής ιστορίας. Κάθε κεφάλαιο αλλάζει ύφος, αισθητική και κινηματογραφική γλώσσα.

Πρώτο κεφάλαιο η όραση. Βωβός κινηματογράφος, γερμανικός εξπρεσσιονισμός και Méliès.

Δεύτερο η ακοή. Film noir, σκιές, έντονα κοντράστ και μια πινελιά από τη Lady From Shangai του Orson Welles. Το καλύτερο της ταινίας.

Τρίτο η γεύση. Κάτι ανάμεσα σε παραμύθι και βουδιστική παραβολή.

Τέταρτο η όσφρηση. Το Paper Moon σε μια 80s Hong Kong crime εκδοχή.

Πέμπτο η αφή. Τριαντάλεπτο μονοπλάνο, εδώ εκπροσωπείται το art house ασιατικό σινεμά, Hou Hsiao-hsien και Wong Kar-wai.

Και τέλος, ο νους.

Ταυτόχρονα, κάθε ιστορία, διαδραματίζεται σε διαφορερική ιστορική περίοδο της Κίνας.

Είναι δύσκολο να συνοψίσεις το Resurrection. Είναι ένα γράμμα αγάπης στον κινηματογράφο από τον Κινέζο σκηνοθέτη. Τεχνικά, πιθανόν να είναι η πιο όμορφη και εντυπωσιακή ταινία που θα δείτε φέτος. Η φωτογραφία είναι κομψοτέχνημα, από τις παλέτες των χρωμάτων κάθε ιστορίας, τις φωτοσκιάσεις, τα κάδρα, τα διαφορετικά format και την κίνηση της κάμερας. Το μοντάζ είναι ποιητικό· εκθαμβωτικές εναλλαγές και transitions, match cuts και διπλοεκθέσεις. Τον τεχνικό θρίαμβο συμπληρώνει το αψεγάδιαστο art direction.

Ο Jackson Yee που πρωταγωνιστεί σε όλες τις ιστορίες είναι πειστικός· πλάθει διαφορετικούς χαρακτήρες, με τα μικρά τους χαρακτηριστικά. Χωρίς να κάνει πολλά, παίζοντας κυρίως με το σώμα, φέρνει εις πέρας μια πολύ δύσκολη αποστολή.

Το φιλμ είναι πανέμορφο, θα μπορούσα να γράψω σελίδες, για τις μικρές λεπτόμερειες της αφήγησης. Χειροποίητο σινεμά, που ξεδιψάει τα μάτια από το φτηνό CGI πλαστικό που προκαλεί δυσπεψία στις αισθήσεις. Παρά την εκτυφλωτική αισθητική του, είναι τόσο ερωτευμένο με τον εαυτό του, που ευνουχίζει την πλοκή του.

Μέχρι την πρώτη ώρα ο ρυθμός είναι καλός. Μετά, γίνεται υπερβολικά αργό. Με εξαίρεση τα πρώτα δύο κεφάλαια, τα υπόλοιπα είναι κούφια δραματουργικά. Δεν έχουν ενδιαφέρον, οι χαρακτήρες είναι αδιάφοροι, καμία ταύτιση. Με αποκορύφωμα το τριαντάλεπτο μονοπλάνο. Ναι, τεχνικά είναι άρτιο, όμως από ένα σημείο και μετά απλά παρατηρούσα την τεχνική του. Γιατί η ιστορία του (που σε μεγάλο βαθμό ήταν αυτοσχεδιασμός) ήταν βαρετή. Τα 159 λεπτά είναι εξαντλητικά.

Το Resurrection είναι περισσότερο άσκηση ύφους με ελάχιστη ουσία. Ο Bi Gan είναι αναμφίβολα ταλαντούχος, αλλά ερωτεύτηκε υπερβολικά τα πλάνα του, ξεχνώντας πως ο κινηματογράφος είναι η αφήγηση ιστοριών. Ιστοριών που θα μας συγκινήσουν, θα μας προκαλέσουν, θα μας ταξιδέψουν, θα μας τρομάξουν. Το φιλμ του είναι μια ψυχρή παρατήρηση, στεγνή από συναίσθηματα και ήρωες. Η ματιά ενός ταριχευτή. Όλα γύρω του μοιάζουν όμορφα, αλλά δεν έχουν ψυχή.

Από 8 Οκτωβρίου στους κινηματογράφους

Κώστας Ντούμας