Rental Family

Σκηνοθεσία: Hikari

Παίζουν: Brendan Fraser, Takehiro Hira, Mari Yamamoto

Το Rental Family είναι μια πραγματικά καλή δραμεντί, συγκινητική στα δραματικά μέρη, γλυκιά στα κωμικά.

Μεσήλικας Αμερικανός ηθοποιός ζει 7 χρόνια στην Ιαπωνία. Μετά από μια επιτυχημένη διαφήμιση, παλεύει να επιβιώσει με μικρούς ρόλους. Μέχρι που βρίσκει δουλειά σε μια εταιρεία που προσφέρει «ενοικιαζόμενες οικογένειες», δηλαδή ηθοποιούς που προσλαμβάνονται για να παίζουν ρόλους συγγενών ή φίλων για ανθρώπους που στερούνται τέτοιες σχέσεις.

Η Ιαπωνία είναι το πιο παράξενο μέρος του πλανήτη, και το ότι η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, δεν εκπλήσσει. Εταιρείες σαν αυτή του φιλμ, υπάρχουν στην ασιατική χώρα από τη δεκαετία του 80. Το εύρημα είναι ενδιαφέρον, αλλά δε φτάνει για μια καλή ιστορία. Ευτυχώς, η σκηνοθέτις και συνσεναριογράφος Hikari χειρίζεται το υλικό της με ευαισθησία.

Πάρα το βαρύ θέμα και τη μελαγχολία που είναι διάχυτη σε όλη τη διάρκεια, το Rental Family είναι γεμάτο φυσικό φως και χρώματα. Καλός ρυθμός και μοντάζ, ειδικά στα montages που προχωρούν την ιστορία ευχάριστα, χωρίς να κουράζουν ή να πλατιάζουν. Οι αντιθέσεις είναι που αναδεικνύουν το θέμα, παρά τα φωτεινά κάδρα, τα έντονα χρώματα και την χαρούμενη ιαπωνέζικη pop culture, το Τόκιο και η ψυχοσύνθεση του κεντρικού χαρακτήρα είναι σιαμαίες αντανακλάσεις. Γεμάτη κόσμο, αλλά συναισθηματικά αποστασιοποιημένη. Η απομόνωση συνυπάρχει με την πολυκοσμία.

Οι ερμηνείες είναι η αρετή του φιλμ. Σε μια εποχή ποτισμένη στην ειρωνεία και τον κυνισμό, είναι σχεδόν ανακουφιστικό να βλέπεις πραγματικά συμπαθητικούς χαρακτήρες. Ο Frazer είναι εξαιρετικός, σε ερμηνεία χαμηλών τόνων αλλά βαθιά εσωτερική. Εκφράζει τη θλίψη του με βλέμματα, παύσεις, μικρές χειρονομίες και μορφασμούς. Πολύ καλό το υπόλοιπό καστ, ειδικά η μικρή Shannon Mahina Gorman.

Το Rental Family θέτει τα ερωτήματα του με τρυφερότητα, χωρίς να δίνει απαντήσεις. Για τη μοναξιά στις μητροπόλεις, την εμπορευματοποίηση των πάντων, ακόμα και της οικειότητας. Ισορροπεί επιδέξια το δράμα με χιούμορ και ζεστασιά. Ίσως για κάποιους, το ότι δεν εμβαθύνει να είναι ελάττωμα. Όπως και το προβλέψιμο τέλος. Διαφωνώ. Όποιος περιμένει από μια ταινία να του δώσει απαντήσεις και να του αποκαλύψει το νόημα της ζωής, ψάχνει στο λάθος μέρος.

Το Rental Family είναι μια κανονική δραμεντί, πραγματικά κάπου ανάμεσα στο δράμα και την κομεντί. Μια feelgood ιστορία που δε χειραγωγεί το συναίσθημα. Δε θ’ αλλάξει τη ζωή σας, όμως θα φύγετε από το σινεμά με καλή διάθεση και γλυκιά επίγευση στις αισθήσεις.

Από 19 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους

Κώστας Ντούμας