Power Ballad

Σκηνοθεσία: John Carney

Παίζουν: Paul Rudd, Nick Jonas, Peter McDonald

Συμπαθητική μουσική δραμεντί.

Τραγουδιστής γάμων που έχει αφήσει πίσω του τα όνειρα για μια μεγάλη μουσική καριέρα, μέχρι που μια τυχαία γνωριμία με έναν πρώην αστέρα boy band, ανατρέπει τη ζωή του.

Ο Ιρλανδός John Carney είναι σπεσιαλίστας στις μουσικές δραμεντί. Στη φιλμογραφία του, ξεχωρίζουν τα Once (Oscar Τραγουδιού), Sing Street –η καλύτερη του-, και το Flora and Son. Τα φιλμ του έχουν πάντα συμπαθητικούς χαρακτήρες, και η μουσική είναι οργανικά ενταγμένη στην πλοκή. Στο Power Ballad, αν και βρίσκεται σε οικεία νερά, δεν τα καταφέρενει και τόσο καλά.

Ποτέ δεν ήταν μεγάλος στυλίστας, οι ταινίες του δεν είχαν ποτέ εντυπωσιακή φωτογραφία, κοντράστ, κινήσεις κάμερας ή τρομερό μοντάζ. Πάντα επικεντρώνεται στους χαρακτήρες, όπου είναι το δυνατό του σημείο. Οι σχέσεις μεταξύ τους, ζεστές, γλυκόπικρες, αληθινές. Στο Power Ballad, μοιάζει απλά να επαναλβάνει τη συνταγή, προσπαθώντας να την τελειοποίησει, όμως, χωρίς τα κατάλληλα συστατικά αυτή τη φορά.

Ο Paul Rudd είναι καλός, αποφεύγει την εύκολη κωμική προσέγγιση που θα περίμενε κανείς από εκείνον και χτίζει έναν χαρακτήρα διακριτικό, ευγενικό και βαθιά μελαγχολικό. Κάποιον που παράτησε τα όνειρα του, για να ζήσει την οικογένεια του, ένα συμπαθές outsider. Ο Nick Jonas, αν και αρκετά αντιπαθής, δεν πείθει, δεν έχει το ερμηνευτικό ταλέντο για ν’ αναδείξει το ρόλο του, που παραμένει απλά μια καρικατούρα κακού. Το υπόλοιποι καστ είναι ικανοποιητικό, με τον McDonaldν α ξεχωρίζει, συνειρμικά θυμίζει τον Spike του Notting Hill.

Πέρα από την προβλέψιμη πλοκή, το άλλο ελάττωμα της ταινίας είναι η μουσική της. Ακούγοντας τις διασκευές της μπάντας σε κλασικά τραγούδια, και μετά τη σύγχρονη pop, η σύγκριση είναι καταδικαστική. Μιλάμε για pop επιπέδου A.I. Όταν η μουσική είναι βασικό κομμάτι της ιστορίας, και ειδικά όταν υποτίθεται είναι μεγάλο σουξέ,  θα έπρεπε να είναι καλύτερο ή έστω πολύ πιασαρικό.

Παρά τις αδυναμίες του, το Power Ballad αξίζει το χρόνο σας. Έχει τρυφερότητα, αρκετό χιούμορ, θέτει -έστω κι επιδερμικά- ερωτήματα περί δημιουργικότητας, φαντασίας και καταξίωσης. Και χαρακτήρες που μπορείς να ταυτιστείς.

Από 9 Ιουλίου στους κινηματογράφους

Κώστας Ντούμας

Δείτε επίσης: