Phantom Of Paradise

Γιατί το Phantom Of Paradise είναι το πραγματικό cult αριστούργημα που το Rocky Horror Picture Show δεν ήταν ποτέ

Ο Brian De Palma είναι από τους πιο υποτιμημένους σκηνοθέτες στην ιστορία του σινεμά. Καταλάβαινε το μέσο όσο λίγοι και οι ταινίες του είναι δεκάδες φορές καλύτερες από άλλες πολυβραβευμένες και πολυδιαφημισμένες.

Επειδή όμως οι κριτικοί βλέπουν κινηματογράφο με το πάγκρεας, σκέφτονται με τη σπλήνα και νιώθουν με τις μασχάλες, του κόλλησαν την ταμπέλα ότι αντέγραφε τον Χίτσκοκ, τον Αντονιόνι και δεν ξέρω ποιον άλλο. Ο De Palma, στο ζενίθ του, μπορούσε να γυρίσει οτιδήποτε, ακόμη και μιούζικαλ.

Το Phantom of the Paradise είναι τόσο μπροστά από την εποχή του, που θα ήταν παράλογο αν δεν περνούσε άκλαυτο. Φάουστ, Φάντασμα της Όπερας, Ντόριαν Γκρέι, θρίλερ, rock opera, επιστημονική φαντασία· όλα αυτά μαζί. Πόσα φιλμ έχετε δει να συνδυάζουν τόσα πολλά χωρίς να προκαλούν οπτικοακουστική δυσπεψία;

Με αισθητική 90s το 1974 (ποιον Marilyn Manson, μεταξύ άλλων, θυμίζει ο Phantom;), πόσα video clips εκείνης της δεκαετίας χρωστούν πολλά στην αισθητική του φιλμ; Heavy metal όταν το μουσικό είδος ήταν ακόμη στην κούνια, πιο glam κι από ολόκληρη τη γκαρνταρόμπα του Bowie, παραμυθένιο, ρομαντικό όσο και αβάσταχτα σκοτεινό και τραγικό, το Phantom of the Paradise μοιάζει — και είναι — εντελώς παράταιρο με τη φιλμογραφία του De Palma. Είναι όμως ένα πραγματικά ξεχωριστό φιλμ, τόσο ανάμεσα στα δικά του όσο και στο είδος του, αλλά και συνολικά στα 70s.

Το soundtrack του Paul Williams ακούγεται άνετα ακόμη και χωρίς να έχει δει κάποιος την ταινία. Ίσως το φιλμ να γέρασε άσχημα σε τεχνικό επίπεδο, να μοιάζει φτωχό παραγωγικά για τα σημερινά δεδομένα, αλλά η ατμόσφαιρά του έχει μείνει αναλλοίωτα πικρή.

Μόνο η σκηνή στην οποία ο Phantom δοκιμάζει ένα νέο τραγούδι και εμφανίζονται μπροστά του τραγουδιστές από διαφορετικά μουσικά είδη, με το πάτημα ενός κουμπιού, στέλνει για ευθανασία το 80% των μιούζικαλ και των sci-fi ταινιών. Είναι άδικη η ζωή. Κανονικά, το Phantom of the Paradise έπρεπε να λατρεύεται 46 χρόνια μετά από χιλιάδες βλαμμένους ανά τον πλανήτη και όχι η ανθυπομετριότητα του Rocky Horror Picture Show (ταινία με τη λέξη «Rocky» στον τίτλο είναι μόνο μία).

Γιατί, πέρα από το ότι το πρώτο είναι καλύτερο σε κάθε τομέα από το δεύτερο, ο βασικός λόγος είναι τα τραγούδια. Και ειδικά το The Hell of It σου κολλάει στο μυαλό σαν τσίχλα στα μαλλιά, σαν μεθυσμένος φοιτητής σε πάρτι, και το σιγοτραγουδάς για μέρες.

Δείτε το χθες. Κι αν δεν πιστεύετε εμένα, ακούστε και τον Edgar Wright.

Κώστας Ντούμας