One From The Heart (1981)

Σκηνοθεσία: Francis Ford Coppola

Παίζουν: Frederic Forrest, Teri Garr, Raul Julia, Nastassja Kinski

Είσαι ο Coppola στις αρχές των 80s. Μέχρι τότε έχεις σκηνοθετήσει δύο από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Ταινίες που έδωσαν έναν άλλο ορισμό στην έννοια του έπους, έδειξαν πως η μυθολογία της μαφίας, ο καπιταλισμός και η άνοδος της Αμερικής τον 20ό αιώνα είναι νήματα του ίδιου κόμπου, σύστησαν δύο από τους κορυφαίους ηθοποιούς των τελευταίων 40 ετών και τελειοποίησαν δύο-τρία genres, μεταξύ πολλών άλλων.

Μετά τους «Νονούς», σκηνοθετείς το «Αποκάλυψη Τώρα». Όχι απλώς την καλύτερη ταινία για τον πόλεμο του Βιετνάμ, αλλά μία από τις καλύτερες. Τελεία. Όλοι περιμένουν από σένα, τουλάχιστον, να περπατήσεις στο νερό.

Γυρίζεις το One from the Heart. Χτίζεις τα πάντα στο στούντιό σου, ακόμα και αεροδρόμιο. Από τα 2 εκατομμύρια, ο προϋπολογισμός εκτοξεύεται στα 26. Θέλεις να το τραβήξεις live, με διψήφιο αριθμό καμερών. Ευτυχώς, ο διευθυντής φωτογραφίας (ο ένας από τους δύο) σε πείθει να μην το κάνεις. Το φιλμ γίνεται μια μαύρη τρύπα που καταπίνει λεφτά.

Φυσικά, πηγαίνει άκλαυτο. Φυσικά, είναι αριστούργημα. Το One from the Heart έχει την καλύτερη φωτογραφία που έχω δει σε ταινία. Ο Coppola έκλεψε χρώματα που υπάρχουν μόνο σε όνειρα και φαντασιώσεις ποτισμένες με LSD και τα έκανε neon οργασμούς. Σαν neon junkie που είμαι, αυτό ήταν το overdose που έψαχνα χρόνια. Πραγματικά, υπάρχουν πλάνα που κάνουν έρωτα στα μάτια, στο μυαλό και στην καρδιά, όπως δεν το έχει ξανακάνει κανένα άλλο φιλμ.

Ο Hank και η Frannie χωρίζουν τη νύχτα της πέμπτης τους επετείου. Το ίδιο βράδυ γνωρίζουν τους ιδανικούς εραστές, τις ενσαρκωμένες τους φαντασιώσεις. Ο Hank και η Frannie είναι δύο συνηθισμένοι άνθρωποι, αδιάφοροι και ξεχωριστοί, όπως όλοι μας. Χωρίζουν, παραδίνονται στην τελειότητα των νέων τους εραστών. Όμως η τελειότητα δεν υπάρχει· και είναι βαρετή. Τελειότητα υπάρχει όταν αγαπάς τις ατέλειες του άλλου, όπως τις δικές σου. Όταν τις αγκαλιάζεις.

Η τελειότητα είναι ένα παραμύθι που λέμε στις ενοχές μας για να κοιμηθούν, ένα άλλοθι που εφευρίσκουμε για να δικαιολογήσουμε —και να δικαιολογηθούμε— για τα μικρά εγκλήματα αμέλειας που διαπράττουμε κάθε μέρα, και που δημιουργούν το μεγάλο έγκλημα: το να σταματάς να προσπαθείς, να διεκδικείς τον άλλο, να βρίσκεις νέους τρόπους να τον κάνεις να σε θέλει, να γελάει, να είναι ευτυχισμένος μαζί σου.

Οι Garr και Forrest είναι ιδανικοί ως πρωταγωνιστικό ζευγάρι: τρυφεροί και εκνευριστικοί, αφόρητα κοινότυποι και ταυτόχρονα μαγικά μοναδικοί, ο ένας για τον άλλο. Η Julia και η Kinski εξαιρετικοί ως οι ιδεατοί εραστές — σαγηνευτικοί, λουσμένοι στο φως μιας σχεδόν υπερφυσικής γοητείας. Αλλά δεν έχει σημασία, γιατί ο Hank και η Frannie ανήκουν ο ένας στον άλλο.

Γι’ αυτό, αγαπητέ Chazelle, το One from the Heart θα κερδίζει πάντα στα σημεία όλα τα La La Land αυτού του κόσμου (ίσως και γι’ αυτό να έχασες το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας). Γιατί έχει happy end. Γιατί ταινίες σαν αυτή είναι ταινίες από και για την καρδιά. Και η καρδιά πάντα θέλει happy end — αυτό που της στερεί το μυαλό.

Ίσως ο πραγματικός πρωταγωνιστής να είναι το εκπληκτικό soundtrack του Tom Waits, που κάνει ακόμα και μια βροχερή νύχτα στο Αιγάλεω να μοιάζει πιο όμορφη κι από όνειρο.

Δείτε το χθες. Κι αν δεν σας αρέσει, είναι κρίμα να χαραμίζετε τον χρόνο σας με ταινίες, ενώ σας περιμένει μια σπουδαία καριέρα στις απολυμάνσεις και το πλέξιμο καλαθιών.

Κώστας Ντούμας