Motor City

Σκηνοθεσία: Potsy Ponciroli

Παίζουν: Alan Ritchson, Ben Foster, Shailene Woodley

Όχι μια ακόμη ταινία δράσης.

Detroit, δεκαετία 70. Ο John Miller, ένας άνδρας με βεβαρημένο παρελθόν, προσπαθεί να κάνει μια νέα αρχή και να οικοδομήσει μια πιο ήρεμη ζωή δίπλα στη Sophia, τη γυναίκα που αγαπά.

Η προσπάθειά του καταρρέει όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον Reynolds, έναν επικίνδυνο γκάνγκστερ που έχει προσωπικούς λόγους να τον καταστρέψει. Ο John παγιδεύεται σε μια εγκληματική υπόθεση και καταλήγει στη φυλακή, ενώ η ζωή που ονειρευόταν απομακρύνεται από κοντά του. Όταν επιστρέφει, η εκδίκηση γίνεται ο βασικός άξονας της ύπαρξής του.

Το Motor City δεν ανακαλύπτει ξανά τη φωτιά ή τον τροχό. Είναι η νιοστή ιστορία εκδίκησης. Με μια διαφορά· δεν έχει σχεδόν καθόλου διαλόγους. Ο Ponciroli δεν πρωτοτυπεί, το δοκίμασε πρόσφατα ο John Woo, με το Silent Night. O Αμερικανός παρόλα αυτά το κάνει καλύτερα.

Ο Alfred Hitchcock είχε πει πως ο σκηνοθέτης θα πρέπει να καταφεύγει στον διάλογο, μόνο όταν δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει εικόνες για ν’ αφηγηθεί την ιστορία. Ο Ponciroli κάνει ακριβώς αυτό. 103 λεπτά αφήγησης με πλάνα. Τα καταφέρνει; Σε μεγάλο βαθμό ναι. Σε μια εποχή που γίνεται κατάχρηση διαλόγου και exposition, το Motor City είναι μια επιστροφή στα βασικά. Η πλοκή ξετυλίγεται χωρίς προβλήματα, σε αυτό βοηθάει η πολύ καλή φωτογραφία με τα υπερκορεσμένα χρώματα, το μοντάζ και το art direction. Σε πολλές σκηνές, η μουσική δε συμπληρώνει απλά την αφήγηση, αλλά δίνει και τη συναισθηματική έμφαση. Ίσως ο σκηνοθέτης να βασιστήκε υπερβολικά σε αυτό το εύρημα, κάπου μπουκώνει την πλοκή, θα έπρεπε να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στα τραγούδια και το score, θα λειτουργούσε καλύτερα.

Υποκριτικά, ο Ritchson δεν είναι Statham, αλλά τόσο η επιβλητική φυσική παρουσία του όσο και οι υποκριτικές του ικανότητες είναι αρκετές για να τον κατατάξουν ως έναν αξιόπιστο action hero. Είναι πειστικός, χρησιμοποιώντας μόνο το σώμα και τις εκφράσεις του. Ο Foster είναι σταθερά καλός, ειδικά όταν υποδύεται κακούς με άθλια μαλλιά.

Το Motor Cityείναι μια πολύ καλή ταινία δράσης. Η έλλειψη διαλόγων την κάνει ακόμη καλύτερη, και κυρίως, να ξεχωρίζει από το σωρό αντίστοιχων ταινιών. Δεν είναι απλά ένα τέχνασμα που επιλέχθηκε εξυπνακίστικα κι επιτηδευμένα. Ίσως για κάποιους να είναι απλά μια άσκηση ύφους.  Που η έλλειψη διαλόγων να στερεί δραματουργικό βάθος και ανάπτυξη χαρακτήρων. Διαφωνώ κάθετα. Είναι μια ιστορία εκδίκησης και όχι υπαρξιακό δράμα. Ό,τι χρειάζεται να ειπωθεί, το λέει με τα κάδρα, τα πλάνα και τη δράση του. Σε μια εποχή φλυαρίας, αυτό είναι κάτι παραπάνω από αρκετό· είναι ανακουφιστικό.

Από 22 Οκτωβρίου στους κινηματογράφους

Κώστας Ντούμας