Marty Supreme

Σκηνοθεσία: Josh Safdie

Παίζουν: Timothée Chalamet, Gwyneth Paltrow, Odessa A'zion

Ταινίες σαν το Marty Supreme είναι ο λόγος που οι κριτικοί κινηματογράφου θα έπρεπε να δικαιούνται βαρέα και ανθυγιεινά.

Κάθε χρόνο, κυκλοφορούν τουλάχιστον πέντε ταινίες, που κερδίζουν βραβεία, αποθεωνόνται από κριτικούς και κάνουν τη λέξη υπερτιμημένη να μοιάζει υπερτιμημένη, για να περιγράψει το ποσό κακές είναι.

Το 2025, οι αδερφοί Safdie - αγαπημένοι των κριτικών- αποφάσισαν να σκηνοθετήσει ο καθένας μόνος του. Αν το Smashing Machine του Benny Safdie ήταν μια αδιάφορη μετριότητα, το Marty Supreme του Josh Safdie είναι ένας ακόμα λόγος να επαναφέρουμε το θεσμό του εξοστρακισμού.

Αν πρέπει να το συνοψίσω με μια λέξη είναι ηχορρύπανση. 2,5 ώρες χωρίς ίχνος κινηματογραφικής ποιότητας, αδιανόητης φλυαρίας, ανύπαρκτης πλοκής, δίχως ανθυποψία συνοχής.

Ο Timothée Chalamet υποδύεται τον ομότιτλο χαρακτήρα, έναν ταλαντούχο παίκτη του πινγκ πονγκ. Ο  χαρακτήρας είναι εμπνευσμένος από τον Marty Reisman, πρωταθλητή Η.Π.Α. στο άθλημα το 1958 και το 1960.

Η διάρκεια του Marty Supreme είναι δυσανάλογη με το πόσο λίγα έχει να πει. Υφολογικά και τονικά είναι αχταρμάς. Μια ιστορία που διαδραματίζεται την δεκαετία του 50 με soundtrack και τραγούδια 80s. Υπήρχαν στιγμές, που νόμιζα πως έβλεπα κακομονταρισμένο video στο YouTube.

Η ταινία δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει. Είναι δράμα; Είναι κωμωδία; Η πλοκή είναι οριακά ανύπαρκτη. Ατάκτως ερριμένες σκηνές, στιγμές από τη ζωή ενός αντιπαθή τύπου. Η σκηνοθεσία είναι αδιάφορη, το χαοτικό στυλ του Safdie , ειδικά η κουνημένη κάμερα, δε δημιουργεί ποτέ μια συνεκτική αφήγηση. Στα 150 λεπτά δεν υπάρχει ούτε ένα πλάνο άξιο αναφοράς, ούτε μισό κάδρο.

Όσο για το μοντάζ, είναι υποτυπώδες. Ίσως μια εκδοχή της ταινίας στα 98 λεπτά να είχε ενδιαφέρον. Στις 2,5 είναι σαν να τρως σούπα στη βροχή. Οι περισσότερες σκηνές είναι τραβηγμένες από τα μαλλιά, η φλυαρία των διαλόγων είναι επώδυνη. Σε αρκετά σημεία ξεπερνάνε τη γελοιότητα.

Ανάμεσα στο πλήθος ελαττωμάτων, το μεγαλύτερο είναι ο κεντρικός χαρακτήρας. Είναι αντιπαθητικός και ενοχλητικός. Και αυτό κάνει την ιστορία ακόμη πιο αφόρητη. Το σενάριο δε βγάζει νόημα, γεμάτο υποπλοκές βαρίδια που έπρεπε να λείπουν. Για κάποιον που θέλει να γίνει πρωταθλητής, δεν προπονείται ποτε.Η σεκάνς του αγώνα στην Ιαπωνία, που θα έπρεπε να είναι η κορύφωση είναι απογοητευτικά anticlimactic. Το τέλος ακόμη περισσότερο.

Πιθανόν ο Chalamet να εξελιχθεί σε καλό ηθοποιό. Όμως με εξαίρεση το Willy Wonka και το A Complete Unknown, σε όποια άλλη ταινία τον είδα δε με έπεισε. Δεν έχει star quality, ούτε το ταλέντο για να γίνει ο επόμενος Di Caprio. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί ήταν απλά λιγότερο εκνευριστικοί.

Το Marty Supreme είναι ένα τροχαίο δυστύχημα δύο διαφορετικών ταινιών, με το soundtrack μιας τρίτης.  Ταινίες όπως αυτή , είναι ο λόγος που οι κινηματογράφοι θα εκλείψουν.

Από 15 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους.

Κώστας Ντούμας