Jimpa

Σκηνοθεσία: Sophie Hyde

Παίζουν: Olivia Colman, John Lithgow, Aud Mason-Hyde

Χλιαρό queer δράμα, που παρά τους Colman και Lithgow, είναι κάτω του μετρίου.

Η πλοκή ακολουθεί τη Hannah και το non-binary παιδί της, Frances, καθώς ταξιδεύουν στο Άμστερνταμ για να συναντήσουν τον εκκεντρικό παππού “Jimpa”, έναν παλιό gay ακτιβιστή που κουβαλά το βάρος μιας ολόκληρης εποχής queer αγώνων.

Αισθητικά, το φιλμ δεν προσφέρει τίποτα. Διαδικαστική φωτογραφία και μοντάζ. Ως ένα σημείο κατανοητό, καθώς επικεντρώνεται στους χαρακτήρες. Δυστυχώς, στα 113 λεπτά, με ένα αδιάφορο σενάριο και χωρίς κάποια δραματουργική κορύφωση, η θέαση προκαλεί υπνηλία.

Το μεγάλο ελάττωμα του Jimpa είναι πως προσπαθεί ν’ ασχοληθεί με πολλά θέματα, χωρίς να επικεντρώνεται πουθενά. Οι περισσότερες σκηνές διαπραγματεύονται queer ζητήματα, κυρίως τη διαφορά μεταξύ γενεών. Οικογένεια, queer ιστορία, πολυσυντροφικότητα, γονεϊκότητα, τραύμα, ακτιβισμός, όλα μαζί στο μπλέντερ, με αποτέλεσμα να νερώνει η αφήγηση, και να γίνεται διδακτική και φλύαρη. Ειδικά όταν προηγούνται ή ακολουθούν σκηνές και πλάνα με τους χαρακτήρες να χορεύουν σε slow motion, ξεπερνιούνται τα όρια του γλυκανάλατου.

Κατανοώ πως το φιλμ είναι σε μεγάλο κομμάτι αυτοβιογραφικό, όμως υπάρχει διαφορά μεταξύ αυτοβιογραφικού και αυτοαναφορικού. Το Jimpa σπάνια ξεφεύγει από το δεύτερο. Οι Colman και Lithgow είναι εξαιρετικοί ηθοποιοί, και κουβαλάνε ως ένα σημείο το φιλμ· παρόλα αυτά, με αυτό το σενάριο, δεν μπορούν να κάνουν κάτι περισσότερο. Η κόρης της Hyde στο ρόλο της Francis, είναι άχρωμη και άγευστη.

Το Jimpa απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό. Ο βασικός λόγος είναι πως αναλώνεται σε θέματα (ταυτότητες, αντωνυμίες, κτλ.) που έχουν υπεραναλυθεί την τελευταία δεκαετία, με τους χαρακτήρες του να είναι μονοδιάστατοι, ομιλούσες κεφαλές για συγκεκριμένες απόψεις. Για νιοστή φορά, δεν έχει σημασία τι λες, αλλά πως το λες. Η Hyde γύρισε μια ταινία χωρίς αφηγηματικές αρετές και βάθος, ένα παζλ από συζητήσεις παρά ένα συνεκτικό δράμα.

Από 14 Μαΐου στους κινηματογράφους

Κώστας Ντούμας