Is This Thing On?

Σκηνοθεσία: Bradley Cooper

Παίζουν:Will Arnett, Laura Dern, Ciarán Hinds, Bradley Cooper

Γλυκόπικρη δραμεντί, με μεγάλο ατού τους πρωταγωνιστές.

Το Is This Thing On? είναι εμπνευσμένο από τον Άγγλό κωμικό John Bishop, ουσιαστικά είναι μια εκδοχή της δικής του ιστορίας, το πως το stand-upc omedy έσωσε το γάμο του. Ο τίτλος λειτουργεί τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά: δεν αφορά μόνο το μικρόφωνο στη σκηνή, αλλά και τη βαθύτερη αγωνία του να «ακουστείς» πραγματικά.

Ο Cooper εξελίσσεται σε καλό σκηνοθέτη. Μετά τα A Star Is Born και Maestro, που ήταν μεγάλες παραγωγές και πιο ιντριγκαδόρικες, διαλέγει να σκηνοθετήσει μια πιο «γήινη» ταινία. Αυτή τη φορά δεν πρωταγωνιστεί, έχει ένα μικρό ρόλο. Στον πυρήνα της ιστορίας ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε μεταβατική φάση της ζωής του· επαγγελματικά, προσωπικά και συναισθηματικά. Η ενασχόλησή του με το stand-up γίνεται μέσο αυτοέκφρασης αλλά και μηχανισμός άμυνας. Το χιούμορ λειτουργεί ως κάλυμμα για τις ανασφάλειες, τις ενοχές και τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες.

Στο Is This Thing On? η σκηνοθεσία και η φωτογραφία έχουν μια προσέγγιση σχεδόν ντοκιμαντέρ. Μεγάλα σε διάρκεια πλάνα, πολλά κοντινά. Σε αντίθεση με το Maestro, που ο καμβάς ήταν πολύ μεγαλύτερος, εδώ παρακολουθούμε τις ζωές απλών ανθρώπων. Τα κοντινά πλάνα συμβολικά ερμηνεύουν το πόσο ασφυκτική μπορει να είναι η καθημερινότητα μιας οικογένειας. Η handheld κάμερα είναι απωθητική επιτήδευση, ευτυχώς είναι υποφερτή στη διάρκεια του φιλμ.

Ο ρυθμός είναι αργός, δεν υπάρχει κορύφωση και κάποιες σκηνές επαναλάμβονται. Όλα συνειδητές επιλογές, να επικεντρωθεί η αφήγηση στους χαρακτήρες, που είναι το δυνατό χαρτί της ταινίας. Arnett και Dern είναι εξαιρετικοί, απόλυτα πειστικοί με χημεία μεταξύ τους. Από τους δεύτερους ρόλους, ξεχωρίζει ο πάντα καλός Hinds.

Το Is This Thing On?  Έχει συμπαθητικούς χαρακτήρες, και μιλάει για καταστάσεις που μπορείς να ταυτιστείς, ειδικά στις σκηνές όπου το ζευγάρι είναι μόνο του. Ταυτόχρονα είναι λιγάκι φλύαρο και προβλέψιμο. Το χιούμορ είναι καταλυτικό, βοηθάει στο να μην διολισθήσει η ταινία στο μελό ή στην υπερβολή, παρά τη μεγάλη διάρκεια.

Μια καλή δραμεντί για την κρίση μέσης ηλικίας, που δεν παίρνει τον εαυτό της πολύ στα σοβαρά. Δεν είναι ορθόδοξη ρομαντική κομεντί, αλλά ευτυχώς δεν παριστάνει το βαθύ υπαρξιακό δράμα.

Από 26 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους

Κώστας Ντούμας