I Was a Stranger

Σκηνοθεσία: Brandt Andersen

Παίζουν: Yasmine Al Massri, Omar Sy, Ziad Bakri, Κωνσταστίνος Μαρκουλάκης, Θάνος Τοκάκης

Καλογυρισμένη σπονδυλωτή ταινία για το προσφυγικό, με έμφαση στους χαρακτήρες, αλλά με θολό πολιτικό στίγμα.

Το I Was a Stranger είναι πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση φιλμ, απ’ όπου κι αν το ψάξεις. Είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Andersen, παραγωγού, ακτιβιστή και σεναριογράφου. Η εταιρεία παραγωγής Philistine Films έχει έδρα την Παλαιστίνη και το Ομάν, ενώ η χρηματοδότηση είναι από την αμφιλεγόμενη χριστιανική πλατφόρμα Angel.

Η ταινία υιοθετεί μια πολυπρισματική δομή, ακολουθώντας διαφορετικούς χαρακτήρες που κινούνται σε παράλληλες τροχιές, με μπρος πίσω στο χρόνο. Κάθε κεφάλαιο έχει τίτλο από έναν χαρακτήρα. Αναμφίβολα, το φιλμ είναι καλογυρισμένο. Ειδικά οι δύο πρώτες σεκάνς στην εμπόλεμη ζώνη της Συρίας είναι εξαιρετικές. Ο Andersen έχει τη συμβολή του διευθυντή φωτογραφίας Jonathan Sela, μόνιμου συνεργάτη του David Leitch, πιθανόν του καλύτερου σκηνοθέτη δράσης αυτή τη στιγμή.

Οι σεκάνς αποτελούνται από μεγάλης διάρκειας πλάνα. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η ρέουσα κίνηση της κάμερας, που χαρτογραφεί το χώρο και τη δράση με πολύ καλό ρυθμό, χωρίς να κουράζει ή ν’ αποπροσανατολίζει. Τεχνικά, η μεγάλη αρετή της ταινίας. Οι σκηνές είναι πολύ καλά «χορογραφημένες». Από τη μέση και μετά, κάνει κοιλιά και πλατιάζει.

Υποκριτικά, όλοι οι ηθοποιοί είναι καλοί με τους Yasmine Al Massri και Yahya Mahayni να ξεχωρίζουν. Μέχρι εδώ όλα καλά. Τα ελαττώματα του I Was a Stranger δεν είναι τεχνικά, αλλά σεναριακά και κατ’ επέκταση πολιτικά. Είναι ένα Crash ή Babel του προσφυγικού. Δίνει έμφαση στους χαρακτήρες, χωρίς να εμβαθύνει. Δεν περιμένω από μια ταινία 103 λεπτών να μου κάνει πολιτική ανάλυση -ούτε το θέλω-, αλλά χωρίς έστω μια νύξη είναι τουλάχιστον υποκριτικό.

Μπορείς να προσάψεις πολλά στον Andersen, πως εκμαιεύει το συναίσθημα, πως πάσχει από το σύνδρομο του λευκού σωτήρα, πως ξεπλένει τη δύση από τα εγκλήματα της, πως στην προσπάθεια να προκαλέσει ενσυναίσθηση, γίνεται γραφικός. Όλοι οι κακοί είναι σκουρόχρωμοι. Ειδικά οι σεκάνς που υποτίθεται διαδραματίζονται στην Ελλάδα, είναι τουλάχιστον αφελείς. Το καλό λιμενικό που σώζει τους πρόσφυγες… Δε λέω πως δεν υπάρχουν ευσυνείδητοι εργαζόμενοι στο συγκεκριμένο σώμα. Όμως, το πιο πιθανό να μην είναι η πλειονότητα. Το ναυάγιο της Χίου είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα.

Δεν ξέρω ποια ήταν τα κίνητρα του Andersen για να γυρίσει το I Was a Stranger. Με κύριο χρηματοδότη μια συντηρητική πλατφόρμα, μάλλον δε θέλω να μάθω. Παρόλα αυτά, η ταινία αξίζει την προσοχή και το χρόνο σας.

Από 23 Απριλίου στους κινηματογράφους

Κώστας Ντούμας