Hamnet

Σκηνοθεσία: Chloé Zhao                

Παίζουν: Jessie Buckley, Paul Mescal, Emily Watson

Oscar bait από ‘δω μέχρι την Καλιφόρνια, άλλη μια arthouse άσκηση ματαιότητας.

Το Hamnet είναι βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Maggie O'Farrell. Η πλοκή παρουσιάζει μια μυθοπλαστική εκδοχή πάνω στη ζωή του Σαίξπηρ, το θάνατο του γιού του, και το πως ο χαμός του ενέπνευσε τη συγγραφή του Άμλετ.

Τα τελευταία 15 χρόνια, η Ακαδημία και γενικά το Hollywood, στην προσπάθεια τους να ξεπλύνουν δεκαετίες συντηρητισμού και να φανούν «συμπεριλητικοί» και «προοδευτικοί», βράβευσαν ταινίες σκηνοθέτες και ηθοποιούς, με βασικά κριτήρια το μήνυμα του φιλμ, την εθνικότητα, και το βιολογικό φύλο.

Είναι κακό αυτό, να βραβεύεις μια ταινία για το θέμα της, θα αναρωτηθεί κάποιος; Ναι, όταν γίνεται μοτίβο λόγω νηπιακού επιπέδου πολιτικής. Μια ταινία με μήνυμα και καλλιτεχνική αξία είναι μια ιδανική περίπτωση. Μόνο το πρώτο δε φτάνει, μιλάμε για τέχνη, και πρέπει να υπάρχει κάποια δημιουργική φαντασία, κάποιο ταλέντο στην αφήγηση. Δε χρειαζόμαστε στείρο διδακτισμό και να μας κουνάνε το δάχτυλο εκατομμυριούχοι, που βαφτίζουν τις ενοχές ή την πλήρη αδιαφορία τους σε «συναίσθηση» και άλλες λέξεις που αγνοούν το νόημα τους.

Συγχωρείστε μου τη μεγάλη εισαγωγή, έχει λόγο ύπαρξης. Η Chloé Zhao είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου δημιουργού. Το κατάλληλο άτομο την κατάλληλη στιγμή, όπως ήταν και ο Jordan Peele. Πρώτη Ασιάτισσα σκηνοθέτης που κέρδισε Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Αν ο Peele είναι ένας αξιοπρεπής B movie δημιουργός που απλά ήταν τυχερός λόγω της πολιτικής συγκυρίας, η Zhao δεν είναι καν μετριότητα.

Το Hamnet στάζει επιτήδευση από κάθε πόρο. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά κακής arthouse ταινίας. Προσπαθεί τόσο να μοιάζει σημαντικό, θλιμμένο (προσθέστε όποιο επίθετο θέλετε) που γίνεται αστείο. Ο William Blake έγραψε πως η υπερβολική λύπη γελάει. Η υπερβολική χαρά κλαίει. Το Hamnet πασχίζει τόσο να φανεί λυπημένο που είναι γελοίο. Δύο ώρες που τις νιώθεις τέσσερις. Αποπνικτικά αργός ρυθμός, ενώ ταυτόχρονα δε συμβαίνει τίποτα στην οθόνη. Με εξαίρεση το art direction, δε βρίσκω τίποτα άλλο θετικό στο φιλμ.

Όλα τα κλισέ arthouse ταινίας είναι εδώ στη νιοστή. Κυρίες, κύριοι και παιδι@, εδώ κάνουμε τέχνη. Αργά, πολύ αργά, κανείς δε γελάει, γιατί όπως είπε και ο μεγάλος θεωρητικός της τέχνης Καλαμάρης Πλοκάμιας, τέχνη σημαίνει να υποφέρεις. Σοβαροφάνεια, ούτε ίχνος χιούμορ.

Σίγουρα κάποιος κριτικός θα έγραψε πως το Hamnet είναι μια σπαρακτική μελέτη πάνω στην απώλεια και τη μητρότητα ή κάτι εξίσου βαρύγδουπο. Ειλικρινά, είναι πιο συναρπαστικό να παρακολουθείς το γρασίδι να μεγαλώνει. Φωτογραφία και μοντάζ αδιάφορα. Ερμηνευτικά, η πάντα αξιόπιστη Watson, έστω και σε δεύτερο ρόλο, είναι πειστική. Η Buckley είναι κακή, με αρκετές σκηνές overacting, ενώ ο Mescal, όσο κι να προωθείται, δεν έχει ούτε το ταλέντο ούτε και το χάρισμα πρωταγωνιστή.

Μπορεί το Hamnet να κερδίσει δεκάδες βραβεία. Αμφιβάλλω αν θα κερδίσει ποτέ το πιο σημαντικό, τον χρόνο.

Από 22 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους

Κώστας Ντούμας