Γιατί το Say Anything… είναι η καλύτερη ρομαντική κομεντί των 80s (δηλαδή όλων των εποχών)

I gave her my heart and she gave me a pen.

Δεν ξέρω πόσες φορές το έχω δει. Και κάθε φορά ανακαλύπτω κάτι καινούργιο να αγαπήσω. Κάθε φορά απολαμβάνω λίγο περισσότερο όλα εκείνα που με έκαναν να λατρέψω αυτή την ταινία.

Μας αρέσουν τα κλισέ. Και το μεγαλύτερο κλισέ απ' όλα –ότι όταν τα κλισέ γίνονται σωστά, γεννιούνται αριστουργήματα– είναι πέρα για πέρα αληθινό. Άλλωστε, όπως έλεγε και ο Τσέχωφ, στην τέχνη δεν υπάρχει τίποτα πρωτότυπο πέρα από το ταλέντο.

Ο Cameron Crowe, στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα –που, μεταξύ μας, δεν ξεπέρασε ποτέ– κάνει τα πάντα σωστά. Όταν ερωτεύεσαι ένα φιλμ όταν θέλεις να ερωτευτείς όπως οι χαρακτήρες του, όταν ερωτεύεσαι τη μουσική, τις ατάκες, την ατμόσφαιρά του, τότε κάτι μαγικό έχει συμβεί. Και όσο κι αν αυτό ακούγεται σαν την πιο γλυκανάλατη κοινοτοπία που γράφτηκε ποτέ, είναι αλήθεια.

Πόσες ταινίες θα θέλατε να είναι η ζωή σας; Όχι ποια θεωρείτε την καλύτερη ή την αγαπημένη σας. Ποια θα διαλέγατε για να ζήσετε μέσα της; Ποια επιστρέφετε να δείτε όταν ο κόσμος γύρω σας μοιάζει λίγο πιο δύσκολος;

Ήμουν πιο ωραίος από τον Cusack στα 18. Το ίδιο και στα 22. Αλλά προσπαθώ μια ζωή να γίνω ο Lloyd Dobler.

Να είμαι ο εαυτός μου. Να κρατήσω εκείνον τον εφηβικό ενθουσιασμό που βλέπει μόνο την ομορφιά του κόσμου και θέλει να τη ζήσει μέχρι το μεδούλι.

Και αυτή είναι άλλη μία από τις μεγάλες αρετές του φιλμ. Σε αντίθεση με τόσες εφηβικές κομεντί, όπου τριανταπεντάρηδες παριστάνουν τους μαθητές λυκείου, στο Say Anything... ο Cusack είναι 22 και η Ione Skye μόλις 18. Δεν υποδύονται την αθωότητα· την έχουν ακόμα.

Ταυτίζεσαι με τη Diane και τον Lloyd γιατί δεν προσπαθούν να γίνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι. Συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον ακριβώς επειδή είναι διαφορετικοί. Οι ιδιωτικές τους στιγμές, οι τρυφερές, οι αμήχανες, οι παθιασμένες, οι αστείες, είναι τόσο ξεχωριστές, και ταυτόχρονα τόσο συνηθισμένες. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στην πραγματική ζωή. Ένα μικρό ιδιωτικό σύμπαν που μόνο δύο ερωτευμένοι άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν και να κατοικήσουν.

Δεν υπάρχει τίποτα περιττό και δεν λείπει τίποτα. Η πλοκή ακολουθεί την ιδανική διαδρομή, οι σκηνές είναι εμβληματικές, η μουσική υπέροχη, το χιούμορ αβίαστο και, ναι, έχει happy end.

Γιατί αυτές οι ταινίες οφείλουν να έχουν happy end.

Και τώρα μια μικρή παρένθεση.

Καταλάβατε, όλοι εσείς οι μεταμοντέρνοι κουλτουριάρηδες ανέπαφοι; Όλοι εσείς που νομίζετε ότι κάθε ταινία πρέπει να τελειώνει με υπαρξιακή απόγνωση, ειρωνεία και δήθεν ανατροπές; Φτάνει πια με τις καταθλιπτικές σας μαλακίες, τα εξυπνακίστικα τεχνάσματα και την πολιτική σας ορθότητα. Αφήστε και καμιά ιστορία να είναι απλά όμορφη. Δεν είναι έγκλημα να φεύγεις από μια ταινία με ένα χαμόγελο. Καμιά φορά η μεγαλύτερη ανατροπή είναι να επιτρέπεις στους ήρωές σου να είναι ευτυχισμένοι.

Ευχαριστώ.

Οι εφηβικές ταινίες είναι παιδία της δεκαετίας του '80. Όσο κι αν ο John Hughes δημιούργησε τα αρχετυπικά δείγματα του είδους, το Say Anything... τις ξεπερνά όλες. Άλλες ήταν πιο teen (Weird Science), άλλες πιο δραματικές (Some Kind of Wonderful), άλλες περισσότερο κωμωδίες (Ferris Bueller's Day Off). Καμία όμως δεν πέτυχε την ιδανική ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ, τον ρομαντισμό, το δράμα και την ενηλικίωση.

Το Say Anything... είναι η απόλυτη romantic comedy.

Δεν έχω να πω κάτι άλλο.

Δείτε την χθες.

Κι αν δεν σας αρέσει, ίσως ήρθε η ώρα για μια βαθιά ενδοσκόπηση. Να ανακαλύψετε τον πραγματικό σας εαυτό και όλα όσα σας κάνουν ευτυχισμένους. Τη συμπλήρωση φορολογικών δηλώσεων. Τις νεκροψίες. Ή τις συνταγές με βιολογικά σέσκουλα, μπλε νούφαρο Αιγύπτου και πράσινη πάπρικα Μαδαγασκάρης.

Κώστας Ντούμας