Franz

Σκηνοθεσία: Agnieszka Holland

Παίζουν: Idan Weiss, Jenovéfa Boková

Μια φιλόδοξη απόπειρα βιογραφίας που καταλήγει σε μια ανούσια άσκηση ύφους (και άσκηση υπομονής για τους θεατές).

Στο βαθμό που γνωρίζω, τη ζωή του Κάφκα δεν τη λες και κινηματογραφική. Οπότε τι κάνεις; Η Holland αποφάσισε να γυρίσει μια καλειδοσκοπική ερμηνεία βιογραφίας. Μια φιλόδοξη κίνηση που δυστυχώς δε μεταφράζεται πολύ καλά στην οθόνη.

Η αφήγηση είναι μη γραμμική· διαφορετικές περίοδοι από τη ζωή του Κάφκα, αναμειγνύονται με ονειρικές σκηνές, και αποσπάσματα από το έργο του. Παρά την ατμοσφαιρική φωτογραφία, η σκηνοθεσία και η κατακερματισμένη αφήγηση σκοτώνουν τις καλές προθέσεις και κυρίως την υπομονή του θεατή. Η Holland στην προσπάθεια της να χωρέσει τόσα πολλά σε δύο ώρες, συνθέτει ένα σύνολο τόσο χαοτικό, που δε σου μένει τίποτα στο μυαλό, αφού πέσουν οι τίτλοι τέλους.

Μικρές σκηνές σε διάρκεια, κάποιες από αυτές έχουν αναίτια πολλές διαφορετικές γωνίες. Οι χαρακτήρες μιλάνε στην κάμερα, ενώ το κερασάκι στην τούρτα, είναι οι σκηνές από το παρόν. Καμία συνοχή, αφηγηματικά, δραματουργικά και υφολογικά. Κανένα βάθος, οι χαρακτήρες είναι καρικατούρες, για να μην πω μαριονέτες ή φιγούρες θεάτρου σκιών. Αν πρέπει να το συνοψίσω, το Franz μοιάζει με  127 λεπτά από reels και stories με θέμα τον Κάφκα. Με καλή φωτογραφία και art direction, αλλά θραύσματα που κάποιος έραψε μαζί.

Σε καμία στιγμή, δεν αποδίδεται η υπαρξιακή αγωνία που χαρακτηρίζει το έργο του συγγραφέα. Το τελευταίο καρφί στο φέρετρο είναι η κακή υποκριτική και οι ξύλινοι διάλογοι. Για πολλοστή φορά, έχουμε άλλη μια ταινία που θα λειτουργούσε πολύ καλύτερα σαν μικρού μήκους. Η σκηνοθέτις είναι αξιέπαινη για την τολμηρή προσπάθεια, και για να είμαι δίκαιος, υπάρχουν ωραίες ιδέες στο Franz. Όμως χάνονται στην ανερμάτιστη αφήγηση.

Αν θέλετε ντε και καλά να δείτε ένα φιλμ για τον Κάφκα, προτιμήστε αυτό του Soderbergh. Είναι μια γοητευτική, και σίγουρα πιο υποφερτή αποτυχία.

Από 19 Μαρτίου στους κινηματογράφους

Κώστας Ντούμας