Following

Σκηνοθεσία: Christopher Nolan

Παίζουν: Jeremy Theobald, Alex Haw

Η πρώτη μεγάλου μήκους του Nolan είναι σεμινάριο no-budget film making.

Ο Christopher Nolan είναι ο μόνος σκηνοθέτης σταρ εδώ και πολλά χρόνια. Την τελευταία δεκαπενταετία, κάθε ταινία του είναι μείζον γεγονός. Με φανατικούς θαυμαστές, haters και οτιδήποτε ακολουθεί κάποιον τόσο επιτυχημένο.

Μετά από πέντε μικρού μήκους, το 1997 γυρίζει την πρώτη του μεγάλου μήκους. Η υπόθεση μοιάζει απλή. Ένας άνεργος νεαρός συγγραφέας, χωρίς ιδιαίτερο σκοπό στη ζωή του, αρχίζει να ακολουθεί αγνώστους στους δρόμους του Λονδίνου για να αντλήσει έμπνευση για τα βιβλία του. Η αθώα αυτή εμμονή μετατρέπεται σταδιακά σε μια επικίνδυνη κατάβαση όταν γνωρίζει τον μυστηριώδη Cobb, έναν διαρρήκτη που αντιμετωπίζει τις κλοπές όχι ως μέσο πλουτισμού, αλλά ως έναν τρόπο να αποκαλύπτει την πραγματική φύση των ανθρώπων. Από εκείνο το σημείο και μετά, ο πρωταγωνιστής εγκλωβίζεται σε ένα παιχνίδι εξαπάτησης, όπου κάθε αποκάλυψη γεννά ένα νέο ερώτημα.

Το Following είναι ένας θρίαμβος του ταλέντου και της δημιουργικότητας επί των υλικών περιορισμών. Γυρισμένο με έξι χιλιάδες λίρες, σταδιακά μέσα σ’ ένα χρόνο, με συνεργείο φίλους και γνωστούς, φωτισμένο με ό,τι υπήρχε διαθέσιμο· και κυρίως σε φιλμ. Σήμερα, είναι σχεδόν αδύνατο να γυρίσεις μεγάλου μήκους με αυτές τις συνθήκες, ακόμη και μικρού. Εκτός αν είσαι κάποιος σαν το Nolan.

Με κάτι περισσότερο από το τίποτα, γύρισε ένα ατμοσφαιρικό neo noir, με εξαιρετική ασπρόμαυρη φωτογραφία, υποβλητικό soundtrack, που κοιτάζει στα μάτια με άνεση οποιαδήποτε ταινία του είδους εκείνη την εποχή. Στο Following υπάρχουν οι περισσότερες θεματικές που θ’ αναπτύξει στα επόμενα φιλμ του· τη μη γραμμική αφήγηση, την εμμονή με την ταυτότητα, τη χειραγώγηση της αλήθειας και την ψευδαίσθηση του ελέγχου.

Ναι, υπάρχουν ψεγάδια, το ανύπαρκτο budget κάπου φαίνεται, ενώ οι δύο πρωταγωνιστές είναι απλά αξιοπρεπείς υποκριτικά. Όμως οι όποιες ατέλειες, δίνουν έμφαση στην ομορφιά του φιλμ. Αν δεν είναι το καλύτερο ντεμπούτο σκηνοθέτη, σίγουρα είναι μέσα στα top 5. Μέσα σε 70 λεπτά, βλέπεις ένα δημιουργό ν’ ανακαλυπτεί τα εκφραστικά του μέσα, και να σφυρηλατεί το κινηματογραφικό του συντακτικό, με σιγουριά και ξεκάθαρο όραμα.

Για τα δικά μου γούστα, ο Nolan έχει πάθει Kubrick. Μεγαλομανία, στόμφος, έλλειψη χιούμορ και αβάσταχτη σοβαροφάνεια. Οι περισσότερες ταινίες του είναι ψυχρές, λες και μια μηχανή ή ένας εξωγήινος παρατηρεί τους ανθρώπους. Ένας αόρατος σκακιστής τοποθετεί πιόνια σε μια σκακίερα. Δεν υπάρχει συναισθηματική εμβάθυνση, κάποιες φορές, η προσέγγιση του είναι τόσο κλινική και αντισηπτική που θυμίζει αυτοψία.

Παρόλα αυτά, είναι ταλαντούχος με το δικό του προσωπικό ύφος. Προτιμώ τις πρώτες του ταινίες, και το Following είναι πιθανόν η αγαπημένη μου δικιά του (μαζί με το Insomnia), και λόγω της διάρκειας. Ιδανική επιλογή για θερινό.

Από 30 Ιουλίου στους κινηματογράφους

Κώστας Ντούμας