Case 137

Σκηνοθεσία: Dominik Moll

Παίζουν: Léa Drucker, Jonathan Turnbull, Mathilde Roehrich

Κάτι ανάμεσα σε ντοκιμαντέρ και δράμα, χωρίς τις αρετές κανενός είδους.

Το Case 137 είναι εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα. Κατά τη διάρκεια διαδήλωσης των Κίτρινων Γιλέκων στη Γαλλία το 2018, ένας νεαρός διαδηλωτής τραυματίζεται σοβαρά στο κεφάλι από βλήμα LBD -όπλο με βλήματα καουτσούκ- και η υπόθεση ανατίθεται στη Stéphanie Bertrand, μια αξιωματικό της IGPN, δηλαδή της υπηρεσίας που ερευνά καταγγελίες για αστυνομική παραβατικότητα.

Το θέμα της ταινίας είναι πάντα επίκαιρο· η αστυνομική βία, η ατιμωρησία και η θεσμική αδράνεια που ακολουθούν. Είναι αυτό αρκετό για μια καλή ταινία; Όχι. Όσο δυνατό κι αν είναι το μήνυμα της, μιλάμε για μυθοπλασία και τέχνη, και το βασίκό δεν είναι τι λές, αλλά πως το λες. Οι καλές προθέσεις από μόνες τους, δεν είναι και δεν παράγουν τέχνη. Το Case 137 θα ήθελε να είναι ένα docudrama, δυστυχώς είναι μια τηλεταινία μεταμφιεσμένη σε κινηματογραφική παραγωγή.

Αδιάφορη φωτογραφία, διαδικαστικό μοντάζ, flat και υπερβολικά στεγνή αφήγηση,  χωρίς μουσική και την οποιαδήποτε κινηματογραφική καλλιέπεια. Κατανοώ πως όλα είναι συνειδητές επιλογές του σκηνοθέτη· αυτό δεν αναιρεί το γεγονός πως έχουμε μια άνευρη και βαρετή ταινία. Η σχολαστική προσήλωση στις γραφειοκρατικές διαδικασίες στο όνομα του ρεαλισμού και τα φλύαρα voice over σκοτώνουν το  ρυθμό και πλατειάζουν. Κάποιες σκηνές μπορούσαν να λείπουν. Μια πιο σφιχτή και συντομότερη εκδοχή,  θα ήταν καλύτερη, οι σχεδόν δύο ώρες κουράζουν.

Την υποτονική αφήγηση και την έλλειψη κορύφωσης, δεν αμβλύνουν ούτε οι ερμηνείες ούτε η στάση της ίδιας τις ταινίας. Η δε σκηνή διαλόγου λίγο πριν το τέλος είναι γραφικά αφελής. Η Drucker, στην προσπάθεια της να είναι δίκαιη και αποστασιοποιημένη, είναι οριακά αδιάφορη. Κάποιοι από τους δεύτερους ρόλους δίνουν λίγη γεύση, όπως η μητέρα του θύματος και η καμαριέρα. Κάποιοι άλλοι είναι καρικατούρες.

Το δεύτερο ελάττωμα του φιλμ είναι η αμφιθυμία του. Προσπαθεί να κρατήσει ίσες απόστασεις, να θέσει πολλά και δύσκολα ερωτήματα. Δυστυχώς ο σκηνοθέτης δεν έχει το ταλέντο να τα κάνει όλα αυτά και να παρουσίασει μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Το Case 137 μοιάζει σαν κείμενο γραμμένο από A.I.  Όλα τα επιχειρήματα τακτοποιημένα, στοιχισμένα, στο πνεύμα της αντικειμενικότητας. Δεν υπάρχει αντικειμενικότητα. Το δε φινάλε, που είναι με διαφορά το πιο  πειστικό (ή ρεαλιστικό αν προτιμάτε) κομμάτι της ταινίας, ακυρώνει ό,τι προηγήθηκε, η  απόπειρα ψυχρής παρατήρησης και οι ίσες αποστάσεις γίνονται φάρσα.

Αν πρέπει να συνοψίσω το Case 137, θα διάλεγα την εξής πρόταση· this meeting could have been an email.  Δύο ώρες για να μας πει το αυτονόητο·  πως σχεδόν παντού στον κόσμο, η αστυνομική βία μένει ατιμώρητη. Το φιλμ δεν έχει καμία από τις αρετές ενός καλού δράματος, ούτε καν ενός ντοκιμαντέρ. O Moll προσπάθησε να κάνει περισσότερα απ’  όσα οι δυνατότητες του επιτρέπουν.

Από 10 Σεπτεμβρίου στους κινηματογράφους

Κώστας Ντούμας